Het is zover

Vandaag is het zover, waar we de afgelopen twee maanden naar toe hebben gewerkt komt vandaag tot een einde. Waar Bright dit wellicht ziet als een begin in plaats van het einde, sluiten we op deze dag toch een hoofdstuk af. Ik kom vandaag een uurtje eerder naar het Jongerenhuis om het een en ander te regelen. Er moeten nog bedankjes gemaakt worden, certificaten en andere belangrijke papieren geprint, boodschappen worden gehaald. Oftewel, het is erg druk. Hoewel er enige druk is, is het niet ‘hard stressen’.

We zijn met vier personen en kunnen de druk goed verdelen. We zorgen dat alles wordt ontworpen, gekocht en zorgen ervoor dat ook de printer vandaag goed gestemd is, oh yeah. Als we tegen 13.00 uur het meeste hebben gedaan pak ik nog snel de fiets op weg naar een deelnemer om enkele boeken op te halen. Bij terugkomst staan de warme broodjes klaar, is de tafel gedekt en iedereen in het huis is klaar voor de lunch. Vaak een moment om even te evalueren, terug te kijken of om gewoon gezellig te praten maar voornamelijk om de honger te stillen. Het is ook vandaag weer gezellig druk en zoals vaak wordt er tijdens de lunch aangebeld. Het is Brian die alvast aanwezig is voor de talentenmarkt van vanavond. Na een paar keer aandringen krijgen we ook hem aan de tafel. Als de lunch voorbij is en het tegen half 3 loopt wordt het tijd om de druk op te voeren. 

Iedereen die in het Jongerenhuis is moet zich gaan klaar maken om naar Dynamo te lopen. We hebben daar om 15.00 afgesproken. Als we aankomen is het uiteraard wat later dan gepland. Het is echter niet zo’n probleem want nog niet alle trainers zijn aanwezig. Mirjana komt binnen en ziet er sjiek gekleed uit. Ze zet haar traditie in om eerst de rokersruimte te gebruiken en daarna pas aan de training te beginnen. Ook Reber heeft de traditie overgenomen en vergezelt Mirjana tijdens het roken. Als Oscar ook binnenkomt lopen kunnen we iedereen bij elkaar gaan roepen. We hebben Room 4 voor de laatste keer verbouwd en er een kring van stoelen neergezet. Elke deelnemer kan nu voor de groep zijn presentatie voor een laatste keer voorbereiden. Iedereen krijgt nog een keer feedback van de trainers en daarna moeten ze er klaar voor zijn. Na zeven weken training hebben ze informatie vergaard, kennis opgedaan en weten ze welke vragen ze moeten stellen. Vanavond is het zo ver en na ongeveer anderhalf uur kunnen we zelfverzekerd naar Dynamo lopen.

Als we aankomen zijn er al enkele coaches aanwezig. Ze hebben de tafels op de juiste plek in de ruimte geplaatst zoals op de getekende plattegrond aangegeven was. Hierdoor kunnen we bijna direct de spullen klaarzetten en kunnen de deelnemers zich settelen. Het is een wirwar van mensen en spullen. Iedereen loopt door elkaar en zoekt zijn plek. Na een klein uurtje zijn de meeste spullen uitgeladen en ziet het er als een heuse talentenmarkt uit. Als Bright zijn artistieke vriend heeft meegenomen die een wel heel bijzonder muziekinstrument bespeelt zijn we muzikaal uit de brand geholpen. Hij heeft een versterker meegenomen voor zijn instrument én een speaker + microfoon zodat Mustapha en een meegebrachte vriend kunnen rappen. Als ik bel met het Jongerenhuis hoor ik dat ze over 5 minuten hier zullen zijn met het eten. Subhan heeft met wat hulp weer een geweldige Indiase maaltijd klaargemaakt. Rijst, pakora (gefrituurde groenten) en zoete ballen. Als Cindy met haar auto voor komt rijden kunnen we alle coaches, trainers, deelnemers en Jongerenhuis personen bij elkaar roepen voor de maaltijd. We zijn met zo’n 30 personen en kunnen in de hoek bij de lunchroom zitten. Een grote gezellige gewaarwording waarbij het duidelijk wordt dat iedereen het eten erg goed vindt smaken. We makken wat grappen over de zoete ballen die Subhan heeft klaargemaakt en sluiten de maaltijd af. Als voor het einde de manager van ‘de Etalage’ langskomt om te kijken is hij echter niet goed gestemd. Hij had niet verwacht dat we met zoveel mensen zouden blijven eten. Hij vindt het erg vervelend maar kan er nu ook niets meer aan doen. Een miscommunicatie kennelijk maar wij dachten dat we hier toch zeker wel duidelijk in waren geweest. Het mag de pret niet drukken en we ruimen rustig af. 

Als het dan tegen 19.00 uur is maken we ons klaar voor de eerste gasten. De gastheer staat klaar, tafels zijn opgesteld en de deelnemers zitten wat gespannen achter hun spullen te kijken, afwachtend over wie en hoeveel mensen er zullen komen opdagen. Een van de eerste gasten is direct een goede, want het is iemand van het Eindhovens Dagblad. Hij komt in zijn ‘vrije tijd’ wat indrukken op doen en is erg geïnteresseerd in een van de bewoners van het Jongerenhuis. Ik maak een praatje met hem en leg uit wat de bedoeling is. Ook hij heeft een plan in zijn hoofd en niet alleen voor vanavond. Hij vertelt iets over ‘filmen bij het Jongerenhuis’ en een ‘week lang mensen volgen’. Ik ben geïnteresseerd en luister aandachtig. Af en toe haak ik in op wat wel en niet kan en het lijkt erop dat we 2014 goed gaan starten, in ieder geval wat betreft bekendheid van het Jongerenhuis. Als na de journalist de gasten langzaam aan binnen beginnen te druppelen loopt het richting 19.30 en dus de openingstijd van de talentenmarkt. We rekken het nog 5 minuten om ook de laatste gasten wat tijd te gunnen maar dan verzoeken we toch echt alle gasten naar het theater te komen. Bright heeft voornamelijk het woord en opent de avond. Samen met Sanne wordt het jongerenhuis geïntroduceerd. Ook wordt de muzikant geïntroduceerd en is het tijd om even te dansen. Er worden enkele mensen het podium op geroepen en zo wordt ‘het ijs gebroken’. Als iedereen op zijn gemak is worden Mustapha en zijn vriend naar voren geroepen. Ze krijgen een microfoon in de hand gedrukt en het is tijd om te rappen. Mustapha in het Engels en zijn vriend in het Frans. Ze vormen een mooi duo en het geeft een aparte maar mooie dynamiek in combinatie met het vreemde muziekinstrument wat op de achtergrond klinkt.

Na de rap wordt er flink geapplaudisseerd en worden de overige deelnemers geïntroduceerd. Ze stellen zich kort voor waarna ze zich naar hun plek op de talentenmarkt begeven. Bright geeft ze even de tijd waarna ook de rest de talentenmarkt mag gaan bezoeken en we officieel zijn geopend. Ik blijf nog even napraten met een van de coaches voordat ik mij ook naar de talentenmarkt begeef. Ik vertrouw erop dat het op rolletjes zal lopen daar iedereen goed geïnstrueerd is en ook de coaches ter zijde van de deelnemers staan. Als ik me na 10 minuten ook in het veld begeef zie ik een grote wirwar van mensen die gezellig staan te praten. De deelnemers zijn lekker aan het netwerken en ook de gasten leren elkaar goed kennen. Als ik het overzicht zo bekijk lijkt het nu al een geslaagde avond. Het is niet te druk dat de deelnemers worden overspoeld, maar het is ook niet te rustig dat ze niets zitten te doen. Het uur vliegt voorbij en voordat ik het weet is het alweer 21.00. Ik sta nog te praten met een stagiaire van New Dutch Connections over voeding wanneer ik er aan herinnerd wordt dat we door moeten gaan. 

Iedereen wordt weer naar het theater gevraagd om de einddiscussie met drie jonge ondernemers bij te wonen. Bright neemt het woord weer en laat de ondernemers plaats nemen op drie stoelen, recht voor het publiek. Als de ondernemers zich hebben voorgesteld en Bright goed geplaatste vragen stelt staat er ineens iemand op uit het publiek. Hij vertelt over zijn jeugd, dat hij vluchteling is geweest een aan de drank is geraakt. Hij is zomaar, onverwachts uit het publiek gestapt en doet zijn verhaal. Wij hadden dit niet verwacht en het publiek heeft dat door. Het is een zeer ontroerend verhaal en wat een lef dat hij dit zomaar wil delen in deze groep. Het geeft een mooie draai aan de einddiscussie. We krijgen zomaar een onderbreking waarin een vluchteling zelf laat zien dat je iets moet ondernemen omdat er anders niets gebeurt. Hij beaamt daarmee het verhaal van de jonge ondernemers. Zij vertellen uit ervaring hoe ze tot het ondernemen zijn gekomen en waarom ze nog steeds zo’n drive hebben. Niet alleen voor de deelnemers is het een stimulerend verhaal maar ook voor de gasten lijkt het te werken. Ze zijn onder de indruk en zitten aandachtig te luisteren. 

 

Wanneer de tijd wederom begint te dringen is het tijd om iedereen te bedanken. We hebben een theedoos met inhoud met een zelf ontworpen kaartje als bedankje gemaakt. Uiteraard stoppen we hier de avond niet mee maar moet er wederom gedanst worden. Omdat iedereen nu al wat losser is en de groep wat hechter is geworden nu de avond ver gevorderd is komen er wat meer mensen op de dansvloer. Het is een mooi afscheid voor een fijne en interessante avond. Hopelijk kunnen we met de nieuwe contacten verder bouwen in de toekomst. De deelnemers hebben zichzelf gepresenteerd en zijn nu klaar voor een volgende stap. Wij willen iedereen nogmaals bedanken voor een mooie talentenmarkt, we hadden het niet beter durven hopen.